تشکیل شورای ملی صلح مبارک باد

 

 

شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل به همراه بسیاری از نویسنده ها و روشنفکرهای فرهنگی, سیاسی و اجتماعی در تهران تشکیل شورای ملی صلح را اعلام کردند.

این اقدام فرخنده درست زمانی اتفاق می افتد که خطر جنگ و عواقب ناشی از آن بر ملتی که هشت سال جنگ بیهوده با عراق تجربه کرده است؛ هر روز جدی تر می شود.

در ایران فعالیت سازمان ها و احزاب اپوزیسیون رژیم اسلامی ممنوع است و فعالین جنبش صلح و دمکراسی از آغاز برپایی جمهوری اسلامی تحت تعقیب, اذیت و آزار قرار گرفتند و جمهوری اسلامی همه امکانات مدافعین صلح و دمکراسی نابود ساخت.

این اولین گام سرکوب خشن اپوزیسیون خارج از مدار حکومتی بود. موج دستگیری ها و اعدام های دهه شصت خورشیدی گواه این ادعا است.

فرضیه بی اساس رژیم اسلامی که با سرکوب دگراندیش های خارج از مدار حکومتی امکان پیشبرد سیاست های جنگ طلبانه اش بهتر هموار می شود, امروزه بسیار روشن است.

اکنون سئوال این است که آیا شورای ملی صلح می تواند اعتماد و همدلی و پشتیبانی مردم را تآمین کند؟

جمهوری اسلامی تشکیل هر گونه نهاد و یا تشکلی که موجودیتش به خطر اندازد را تحمل نخواهد کرد و البته شورای ملی صلح نیز چنین هدفی در دستور کارش قرار نداده است و کارنامه موسسین شورای ملی صلح نیز از افرادی با گرایش های گوناگون هستند که تنها در یک بند صلح اتفاق نظر دارند.

ایده صلح پایدار با دموکراسی پیوند ناگسستنی دارد و هر گونه برداشتی سوای این لطمه بزرگی به اعتماد مردم خواهد زد. صلح طبقاتی نیست و دربرگیرنده همه گروه های ضد جنگ است و اگر ما این تعریف از صلح بپذیرم آن گاه فضای اعتماد و دوستی در جامعه ایرانی حاکم می گردد.

فقر؛ بیکاری, مناسبات ناصحیح سیاسی؛ فرهنگی و اجتماعی بیداد می کند و این ها موضوع های درستی است که بیانیه شورای ملی صلح تلویحآ و آشکارا بر آن تاکید دارد.

در این مقطع حساس اپوزیسیون خارج از کشور باید از شورای ملی صلح حمایت و آماده همکاری مستقیم و غیر مستقیم گردد؛ واکنش های احتمالی تدوین کننده های منشور صلح پایدار امکان ارزیابی دقیق تری از هدف های نزدیک و دور شورای ملی صلح بدست می دهد.

سازمان ها و احزاب خارج از کشور نباید به تدوین بیانیه حمایتی صرف بسنده کنند؛ بلکه باید برای همکاری مشترک با شورای ملی صلح تلاش ورزند؛ فکری در داخل و خارج از کشور مانع این همکاری است؛ دسته ای معتقد هستند که هر گونه همکاری داخل و خارج بهانه ای برای سرکوب فعالین داخل فراهم می کند؛ هر چند که این خطر وجود دارد اما نباید هدف همگانی صلح و دموکراسی قربانی چنین اندیشه فرصت طلبانه و انحصاری گردد.

ایران متعلق به همه ایرانی ها است و مشارکت همه ایرانی ها برای پایداری صلح و برقراری دمکراسی نیاز مبرم و ضروری است 

 و باید به فکری خلاف این با دیده شک و تردید نگریست.

 

#استکهلم- اسحاق نجم الدین