رضا مقصدی
باور کن! این زمانه ی بیداد
بگذرد
بنشین
کنارِ آتشم تا باد بگذرد
خاکسترِ
جوانی ی ناشاد بگذرد
□ □ □
ای
اَبر از کجای جهان، باز آمدی؟
باران!
ببار! تا غمم با باد بگذرد
□ □ □
اینگونه
سخت وُ تلخ، دهان ِ مرا مبند!
بگذار
از گلوی ِ من، فریاد بگذرد
□ □ □
ای
عشق! صید ِ سبز ِ تو بوده ست این دلم
دردا
اگر ز صید ِ خود، صیاد بگذرد
□ □ □
نام
ِ تو یادگار ِ گُل ِ گلشن ِ من ست
هرگز
مباد نام تو از یاد بگذرد
□ □ □
در
هر نَفَس برای دل ِ من، قفس مساز
بگذار
این پرنده ام آزاد بگذرد
□ □ □
دست
ِ تو می نویسدم خطاط ِ خوب ِ عشق!
شادا
اگر ز دیده ی استاد بگذرد
□ □ □
شیرین
ِ روزگار نمیخواهد بعد ازین
یک
ذرّه از طراوت ِ فرهاد بگذرد
□ □ □
هرچند
مرگ ِ برگ، سرودت کبود کرد
باور
کن! این زمانه ی بیداد بگذرد
تیر 1386
Reza.maghsadi@gmx.de
